Ποιος ήταν πραγματικά ο Τζων Κητς (1795-1821) και ποια εσωτερική δύναμη τον έκανε να να διεκδικήσει με θράσος μια θέση «ανάμεσα στους Άγγλους ποιητές»; Από την πρώτη συλλογή του (Ποιήματα, 1817) στον απαξιωμένο από τους κριτικούς Ενδυμίωνα (1818) και, δύο χρόνια αργότερα, στο βιβλίο που του χάρισε την αθανασία (Λάμια, Ισαβέλλα, Η παραμονή της Αγίας Αγνής και άλλα ποιήματα, 1820), η διαδρομή του στην ποίηση δεν ξεπερνά τα τέσσερα χρόνια: μια μοναδική στην ιστορία της λογοτεχνίας έκρηξη δημιουργικότητας, μια συνεχής μάχη με τον χρόνο. Είχε να αντιπαλέψει την ταπεινή καταγωγή –ένας νεαρός φαρμακοποιός που τόλμησε να αγγίξει τους ελληνικούς μύθους χωρίς καν να γνωρίζει αρχαία ελληνικά!– και την αρρώστια. Κυνήγησε με πάθος το όραμά του για την ομορφιά –«την ομορφιά που θα χαθεί»– και αγάπησε τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων το ίδιο με τη φωτεινή –γιατί και τα δύο «οδηγούν στο στοχασμό». Πέθανε στα 25 του χρόνια.
