Πιστεύω ότι η λογοτεχνική γραφή δεν διδάσκεται. Όμως, συζητιέται κι εκλεπτύνεται, γίνονται ορατές λεπτές αποχρώσεις της. Το “λογοτεχνικό αυτί” ασκείται, είναι σαν το αυτί του μουσικού, μαθαίνει λίγο λίγο να διακρίνει τα φάλτσα. Μα στη λογοτεχνία ακόμα και τα φάλτσα κάποτε δίνουν στ’ άκουσμα μιαν ιδιαιτε-ρότητα, μπορεί και να του χαρίζουν μιαν ανεξήγητη γοητεία. Η λογοτεχνία δεν είναι καλλιέπεια, είναι ένας μαγικός τόπος αντιθέτων που συνυπάρχουν με τρόπους  φανερούς και κρυφούς.