Eίκοσι οκτώ αφηγήματα που πλαισιώνονται από ένα προλογικό και ένα επιλογικό κείμενο, αποστάγματα από την πλούσια διδακτική εμπειρία της Μαρίας Στασινοπούλου συνιστούν τον κορμό του βιβλίου Κυρία, με θυμάστε;. Ισάριθμα πρόσωπα μαθητών αναδύονται από τη λήθη και πρωταγωνιστούν σε περιστατικά που αντλούνται από τη σχολική πραγματικότητα.
Με τρυφερότητα, συγκίνηση, αλλά και με χιούμορ η Μαρία Στασινοπούλου επιστρέφει στο παρελθόν, στην καθημερινότητα του σχολείου, φωτίζοντάς τη από μια μη αναμενόμενη οπτική γωνία: καταδεικνύει πώς η σχέση της με τους μαθητές της συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της δικής της, προσωπικής βιοφιλοσοφίας. Έτσι, καταλήγει αβίαστα στο συμπέρασμα: «Αν κάτι μπορεί να σώσει την εκπαίδευση σήμερα, είναι μόνον οι διαπροσωπικές σχέσεις μαθητών και δασκάλων, σχέσεις αγάπης και αμοιβαίας παραδοχής […], σχέσεις που εμπνέουν και τροφοδοτούν αμφιμερώς».
Σε αυτά τα συμφραζόμενα, ιδιαίτερα γόνιμη αποδεικνύεται η χρήση του αισώπειου μύθου που υπόκειται ως δομικό πρότυπο σε αρκετά αφηγήματα δανείζοντάς τους τα βασικά συστατικά του: τη σχέση ισχυρού (διδάσκοντος)-αδυνάτου (διδασκομένου) και, κυρίως, τον ανατρεπτικό ιδεολογικό πυρήνα της αισώπειας παραβολής — παραλλαγμένο ως εξής στη συγκεκριμένη περίπτωση: ο διδάσκων είναι αυτός που διδάσκεται από τους διδασκομένους. Με τον αισώπειο μύθο, όπως έχει μεταλλαχθεί από τη λογοτεχνική παράδοση αιώνων, συνδέονται ευθέως και ορισμένοι από τους τίτλους των αφηγημάτων, που λειτουργούν συχνά ως επιμύθια.
Τίτλοι-επιμύθια που, με τη στοχαστικότητα, την αφαιρετικότητα ή την ποιητικότητα της διατύπωσής τους, επιτυγχάνουν με καίριο τρόπο την αναγωγή του ειδικού και του μεμονωμένου στο γενικό, ενώ ένας ειρωνικός τόνος, που προβάλλει ενίοτε, υποσκάπτει τον εγγενή διδακτικό χαρακτήρα τους, εμπλουτίζοντας τα κείμενα με μιαν ιδιαίτερα γοητευτική αμφισημία.
