Η πρώτη συλλογή διηγημάτων μου, με τίτλο Ο θάνατος του αστρίτη και άλλες ιστορίες, αποτελεί προϊόν αφύπνισης της μνήμης για τον γενέθλιο τόπο. Σε αυτή την ανάκληση του κόσμου του χθες με ώθησε η φθορά των ήχων, των λέξεων, των εικόνων, καθώς και η απώλεια ανθρώπων, πραγμάτων και καταστάσεων στο πέρασμα του χρόνου. Οδηγός μου στο ταξίδι αυτό δεν ήταν η νοσταλγία. Θέλησα απλώς να διασώσω από τη λήθη εκείνες τις σκοτεινές και θλιβερές όψεις της ζωής που αφήνει στη σκιά ο εξωραϊσμός της μνήμης. Ανασύροντας ιστορίες από το παρελθόν, επιδίωξα να περιγράψω έναν κόσμο πραγματικό, που πολύ απέχει από την εικόνα που δημιουργεί η νοσταλγική αναπόληση· έναν κόσμο σκληρό, που διακατεχόταν από πάθη και ένστικτα σκοτεινά, αλλά συνάμα διέθετε απλότητα και ομορφιά που έχουν εκλείψει στις μέρες μας. Προσπάθησα να δώσω πνοή στο βλέμμα και στη φωνή των ανθρώπων μιας εποχής αλλοτινής. Γιατί στο βλέμμα και στη φωνή τους καθρεφτίζεται η ψυχή τους. Και αυτήν ακριβώς την ψυχή θέλησα να αναστήσω.
Δημήτρης Κανελλόπουλος
Κριτικές
Η γραφή είναι ρεαλιστική, πυκνή και σαφής, η ντοπιολαλιά τη ζωντανεύει. Οι χαρακτήρες των προσώπων διαγράφονται πειστικοί μέσα σε λίγες αράδες. Η μνήμη του συγγραφέα είναι η κινητήριος δύναμη γραφής αυτών των διηγημάτων. Έτσι μπορούμε να εκλάβουμε τα διηγήματα αυτά ως μνημόσυνο προσφιλών προσώπων κι ακόμα μνημόσυνο μιας εποχής που παρήλθε τελεσίδικα.
- Τέσυ Μπάιλα, Culturenow.gr, 10/12/2018
- Άγης Αθανασιάδης, Librofilo, 14/11/2018
- Χριστίνα Παπαγγελή, Ανάγνωση, 7/11/2018
- Γιάννης Παλαβός, Ο Αναγνώστης, 25/10/2018
- Γιάννης Ξούριας, ομιλία, 21/10/2018
Ο Θάνατος του αστρίτη για τον σύγχρονο αναγνώστη αποτελεί την αποτύπωση μιας ψυχικής περιοχής που είναι συγχρόνως ξένη και δική του — λησμονημένη και διαρκώς παρούσα. Σε αυτή την περιοχή, και οι πιο απλές χειρονομίες αποκτούν ένα περιεχόμενο συμβολικό και μυθικό, ή παραμυθικό. […]
Η πιο σημαντική αφηγηματική αρετή του Κανελλόπουλου είναι ο ρυθμός που βρίσκει το σωστό αφηγηματικό βάδισμα· πουθενά η αφήγηση δεν δίνει την εντύπωση πως βιάζεται να προχωρήσει, πουθενά δεν βραδυπορεί. Όποιος έχει επιχειρήσει με επίγνωση να αφηγηθεί μια ιστορία (ακόμη κι ένα ανέκδοτο), ελπίζω πως θα καταλάβει για τι πράγμα μιλώ. Αυτό είναι, νομίζω, το κέρδος της μαθητείας του Κανελλόπουλου σε αυτό που λέμε μεγάλη λογοτεχνία, δική μας και ξένη, που δεν ξέρω αν ήταν μακρά, πάντως ήταν λυσιτελής και καρποφόρα.
- Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Βακχικόν, Οκτώβριος 2018
- Ξενοφών Μπρουντζάκης, Το Ποντίκι, 20/9/2018
- Πόλυ Χατζημανωλάκη, Η Αυγή, 4/9/2018
- Χρίστος Παπαγεωργίου, Diastixo.gr, 7/7/2018
- Ελένη Πούλου, Περί λογοτεχνίας και άλλων δαιμονίων, 4/7/2018
- Δημήτρης Ραυτόπουλος, Athens Voice, 27/6/2018
- Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Το Βήμα / Βιβλία, 24/6/2018
- Γιώργος Περαντωνάκης, Bookpress, 6/6/2018
- Νίκος Βατόπουλος, Η Καθημερινή, 5/6/2018
- Θανάσης Νιάρχος, Τα Νέα / Βιβλιοδρόμιο, 25/5/2018
- Μιχάλης Μακρόπουλος, Φρέαρ, 16/5/2018
- Διώνη Δημητριάδου, Fractal, Μάιος 2018
