Ο Άδης απαλώς ανήκει στους νεκρούς, αυτές τις ακαθόριστες οντότητες που κάποτε είχαν γήινη μορφή, σάρκα ζεστή και δέρμα. Συχνά τους βλέπω να μου σφίγγουν το χέρι, να μου φωτίζουν ή να μου ψιθυρίζουν κάτι από το ανοίκειο πηγάδι τους.
Ο έρωτας και ο θάνατος κλυδωνίζονται στα πλευρά της ίδιας βάρκας. Η μνήμη, αυτή η άυλη μηχανή που παράγει σχεδόν μόνον υλικότητα, είναι η μέλλουσα ζωή τους.
Κ.Σ.
Modus vivendi
Τα μεσημέρια η ύλη σου με ταράζει. Κλείνω τα μάτια. Σου διαβάζω δεκατρείς τρόπους να ακούς ένα κοτσύφι. Εσύ με φωνάζεις με το μικρό μου όνομα τονίζοντας το δεύτερο «α». Να-τά-λια. Ροδακινιά πλάι σε βρόμικα νερά. Γελάς, φοβάσαι από τώρα τη σκόρπια γύρη των σωμάτων. Μπορείς να με λες και Ντάλια, έχω πολλά ονόματα. Ένα για κάθε αφαίρεση. Την υγρασία του πένθους μην τη λογαριάζεις – οι υγρές ήττες, έστω και αργά, επιβιώνουν. Σου μιλώ για δεκατρείς τρόπους να κοιτάς. Ως δαίμων λαγνείας να κοιτάς. Με στόματα πολλά. Αφή μετάξι.