«Για την Τάνια Παπαδάτου ο περιβάλλων χώρος, ο κόσμος όλος, φαίνεται πως δεν είναι παρά οι άνθρωποι. Ο φακός της μοιάζει να κτίζει έμπειρα τις εικόνες της, αλλά στην πραγματικότητα απλώς πιστοποιεί την περιέργεια και το ενδιαφέρον της για τα πρόσωπα που ανιχνεύει γύρω της. Ο αναμφισβήτητος έλεγχος που έχει πάνω στη φωτογραφική φόρμα δεν την απομακρύνει ούτε στιγμή από τη συλλεκτική εμμονή της ανθρώπινης παρουσίας. Ο προβολέας του ενδιαφέροντος είναι πάντοτε εστιασμένος στα πρόσωπα, χωρίς παρεκτροπές συναισθημάτων ή άσκοπη επίδειξη ικανοτήτων. Η συλλογή αυτών των προσώπων θα μπορούσε να υποκύπτει –όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως– είτε σε μια εκφραστική τους ιδιαιτερότητα, που θα εξανάγκαζε τη φωτογράφο να πάρει και μια προσωπική στάση απέναντί τους, είτε σε μια ψυχρή σχεδόν επιστημονική εμμονή.
Η Τάνια Παπαδάτου αποφεύγει και τις δύο παγίδες. Τα πρόσωπα που συλλέγει είναι ταυτόχρονα άτομα και σύνολο. Απολύτως εξατομικευμένες περιπτώσεις, αλλά και δείγματα ανθρώπων. Το ανθρωποκυνηγητό της γίνεται μάλιστα απολύτως αποκαλυπτικό, όταν αποφασίζει να απομακρυνθεί από τις εικόνες των προσώπων και στρέφει τον φακό της σε καθημερινά αντικείμενα, σε σπίτια και σε ασήμαντες σκηνές καθημερινότητας. Η ανθρώπινη παρουσία τότε υπογραμμίζεται από την απουσία της. Οι άνθρωποι υπονοούνται και φαίνεται ότι μόλις αποχώρησαν από την εικόνα ή ότι επίκειται η εμφάνισή τους. Η Τάνια Παπαδάτου χρησιμοποιεί πολύ αποτελεσματικά το όπλο του αποκλεισμού στοιχείων για να ορίσει και να ενδυναμώσει το κάδρο της».
Πλάτων Ριβέλλης
