Η πολιτεία Λαβύρινθος

• Έφη Χρυσού, DeBop, 11/3/2021
• Αριστοτέλης Σαΐνης, Εφημερίδα των Συντακτών, 7/3/2021
• Γιάννης Αντωνιάδης, Bookfeed.gr, 1/3/2021
• Γιώτα Κριτσέλη, Αθήνα, το φελέκι σου, 9/1/2021
• Ευγενία Μπογιάνου, Η Αυγή, 9/2/2021
• Ελισάβετ Κοτζιά, Η Καθημερινή, 29/1/2021
• Λαμπρινή Κουζέλη, Το Βήμα/Βιβλία, 20/12/2020

Προσωπικά και αθησαύριστα. Ανέκδοτα κείμενα του Αργύρη Χιόνη συμπληρώνουν συγκινητικά την εργογραφία και τη βιογραφία του συγγραφέα.

Σε ένα μπορχεσικής έμπνευσης αφήγημα του Αργύρη Χιόνη (1943-2011) ο εγκλεισμός ως αναγκαστική συνθήκη είναι αίτιον ευτυχίας, καθώς οι άνθρωποι, χαμένοι στον λαβύρινθο, αλλάζουν σπίτι και ρόλους κάθε μέρα, απολαμβάνουν την ευτυχία και υπομένουν τη δυστυχία εναλλάξ και δεν έχουν τίποτε να μοιράσουν. Ας κάνουμε μια παύση να το σκεφτούμε αυτές τις μέρες, αυτόν τον τροχό της τύχης που θυμίζει και “Ερωτόκριτο”.

Πρωτοδημοσιευμένο σε περιοδικό, όπως και τα άλλα κείμενα που κυκλοφορούν στον τόμο “Η πολιτεία Λαβύρινθος και άλλες αθησαύριστες ιστορίες” (Κίχλη, 2020), το αφήγημα συμπληρώνει εξαιρετικά την εικόνα του πεζογράφου Χιόνη. Μυθοπλασία, αυτοβιογραφικές αφηγήσεις από τα χρόνια της περιπλάνησής του στην Εσπερία, δύο πορτρέτα ομοτέχνων (της Ζυράννας Ζατέλη και του ποιητή Χρίστου Λάσκαρη), διηγήματα ποιητικής και πυκνά αφηγήματα υπαρξιακού στοχασμού με τη μεστή, πυκνή γλώσσα του Χιόνη, που ισορροπεί μαεστρικά την κυριολεξία και την οικονομία των μέσων με τη ρυθμική οργάνωση του λόγου και τη βαθιά δωρική συγκίνηση, κεκτημένα από τη μακρά θητεία του στην ποίηση. Κλειδί για την ερμηνεία του προσώπου και του έργου του Χιόνη είναι το εξομολογητικό “Ο δρόμος της μοναξιάς”: “…ελλείψει πατρικού σπιτιού έγινα συλλογέας διευθύνσεων… οι διαρκείς μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να καταστεί ο δρόμος σύμβολο σταθερό στη ζωή μου και στην ποίησή μου, να ταυτίζομαι μαζί του… μέχρι που έκοψα με το μαχαίρι τα ταξίδια και έχτισα ένα σπίτι στο πουθενά”.

Τα Χριστούγεννα συμπληρώνονται ακριβώς εννιά χρόνια από τον θάνατό του. Ο υπαρξιακός εν ζωή θάνατος πάντοτε τον απασχολούσε (“Αυτός που βάδιζε σε μιαν έρημο”). Γλυκαίνει όμως πάντοτε στα κείμενά του από συμβάντα μαγικά, τα οποία έρχονται να μας αγκαλιάσουν σαν ζεστό πανωφόρι, ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη στη μοίρα, στους ανθρώπους, στη φύση, σαν τη θαλπωρή της μουσικής του Αλμπινιόνι, μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, απ᾽το εκκλησιαστικό όργανο ενός καθολικού ναού.