Για κάθε ποιητική πρόζα έρχεται –ή τουλάχιστον θα ήταν δίκαιο, έστω για μία φορά, να έρθει–, η στιγμή που θα αφιερωθεί σε μια πτώση και στα επακόλουθά της, στα παντός τύπου μπαλκόνια, στη Σελήνη και στις ιδιοτροπίες των αναβατών της, στον έρωτα και τις απόπειρές του, στους αναπάντεχους κινδύνους. Κι αν είναι αρκετά τυχερή, θα μιλήσει ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό της, ακόμη και για το τελευταίο ξήλωμα των σκηνικών, ακόμη και για γρίφους ή πολιτική. Κι όταν πλέον θα νομίζει ότι δεν έχει κάτι άλλο να πει, θα θυμηθεί να αισιοδοξήσει μπροστά από έναν καθρέφτη.
Άσκηση αισιοδοξίας μπροστά στον καθρέφτη
Θα έρθουν μέρες δίκαιες. Θα ξυπνάμε σφυρίζοντας το κοινό μας κουράγιο. Θα πίνουμε τον καφέ μας σ’ ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο τυχερά μπισκότα και κατακτήσεις. Θα κλίνουμε το «μαζί» σαν να ’ναι τ’ όνομά μας. Θα γινόμαστε πράσινο χορτάρι, κόκκινα ελάφια, γαλάζιο κύμα.
Θα έρθουν μέρες όμορφες. Θα μάθουμε ν’ αγαπάμε. Θα ζητήσουμε συγχώρεση απ’ τις μέρες που χάσαμε – λες και μας περισσεύαν. Θα ξεχειλίζουν τα χάδια από τις χούφτες. Θα ρίχνεις νερό με το λάστιχο στα γυμνά μου πόδια, ενώ θα ποτίζεις ήλιους, βουκαμβίλιες, κατιφέδες. Θα ερωτευόμαστε με την καρδιά ξεκλείδωτη.
Θα έρθουν μέρες σπασμένες σε μικρά κομματάκια. Όμως εμείς θα τα κολλήσουμε ένα ένα και θα τις φτιάξουμε ξανά από την αρχή, γιατί τότε θα έχουμε γίνει σοφοί και θα πιστεύουμε στις μάχες.