[ Μόνον ἐμεῖς ]
Οἱ κυψέλες εἶναι σύγχρονες πόλεις ποὺ χτίσαμε
πάνω σὲ ἐρείπια ὅταν ἤμαστε παιδιὰ
γεωμετρία μνήμης
ἕνα δωμάτιο εἶν’ ἡ μάνα
μήτρα ποὺ γεννάει σώματα ποὺ μέσα τους καίει
ἀνάγκη λαξευμένη στὴν πέτρα – χωρὶς ἐσύ, χωρὶς ἐγὼ
ἀνοιχτή, γυμνὴ καὶ διχασμένη – ὅπως διχασμένος
εἶναι ὁ κόσμος σὲ μιὰ ἐσωτερικὴ ἔκταση ποὺ δὲν
τὸν βλέπεις μέχρι νὰ φανεῖ κάποτε ἐκεῖνο τὸ
διαπεραστικὸ φῶς ποὺ σκοτώνει δίχως νὰ ξέρει πῶς
(ὅταν τὰ μάτια γίνονται πόδια)
σ’ ὁδηγεῖ σ’ αὐτὸν τὸν πρὸς κάθε κατεύθυνση
ἀτελείωτο τόπο
(μὲς στὸ μέλι μεγαλώνει τὸ σκοτάδι –
ἀπὸ κεῖ ποὺ ἔφυγες θὰ ἐμφανιστεῖ
ὁ οὐρανὸς
καὶ θά ’χει τὸ βλέμμα σου (
τὰ μάτια εἶναι ἡ τελευταία εἰκόνα τῆς γῆς
μπουμπούκια ποὺ εἶναι πιὸ πολὺ αἴσθηση παρὰ χρῶμα
γι’ αὐτὸν τὸν ἀπύθμενο συνωστισμὸ ζωῆς (
μέσα στὶς κυψέλες ποὺ ἔφτιαξα
ἤθελα νὰ σοῦ δώσω ἕναν χορὸ
ἤθελα νὰ σοῦ δώσω τὰ χέρια μου
ἤθελα νὰ σοῦ δώσω τὴ γλώσσα μου
μιὰ συνθήκη ἐλευθερίας σὰν μιὰ ἀλήθεια
ποὺ ἀρχίζει ξανὰ καὶ ξανὰ
θέλω ὅταν θὰ γεμίζουμε τὰ ὅπλα μαζὶ
νὰ ξαναγίνουμε παιδιὰ
τὸ πρόσωπό σου νὰ εἶναι στραμμένο
πρὸς τὸν κῆπο μὲ τὶς λεμονιὲς
νὰ φτάσουμε ἐκεῖ πρὶν ἀπ’ τὴ μνήμη
πρὶν ἀπ’ τὶς πόλεις
πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς
δὲν ὑπάρχει τὸ ἐκεῖ. δὲν ὑπάρχουν οἱ λεμονιές.
δὲν ὑπάρχει ἡ μνήμη. δὲν ὑπάρχουν οἱ πόλεις.
μόνον ἐμεῖς
[ Μετὰ ]
Τὸ ἀπολιθωμένο πέτρωμα τῆς κυψέλης
θυμίζει τὸν σχηματισμὸ ἑνὸς νέου πλανήτη
πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτία
μιᾶς τσαλακωμένης ψυχικῆς διάθεσης
ἂς παίξουμε ξανὰ μὲ τὸ βλέμμα
μέσα στὴ μορφολογία τῆς πόλης ποὺ ὑπνώνει
ἐμεῖς, ποὺ κάποτε, ἔστω γιὰ μιὰ νύχτα
ὑπήρξαμε βασιλιάδες – ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρχε ἀκόμη
ἡ δυνατότητα μιᾶς λίμνης
σὲ ἕνα δάσος μὲ ἀνακαινισμένα δωμάτια
μὲ τὴ συστολὴ τῶν συναισθημάτων
τὰ δέντρα τριγυρνᾶνε σὲ ἀπόλυτα ἴση ἀπόσταση
ἀπὸ τὴν περίμετρο τῆς λίμνης
(ἀναμένοντας τὴν πτήση μὲ προορισμὸ τὸν ᾽Αμαζόνιο)
ἡ κάμερα ἔχει τὸ σχῆμα ἐκείνης τῆς λίμνης
ποὺ συνεχῶς μετακινεῖται μαζί μου
μιὰ στιγμὴ εὐρύχωρη ποὺ ἄλλοτε κάθεται πάνω στὴ μύτη
μου σὰν μέλισσα – ἄλλοτε ὄχι
ἴσως τελικὰ ὁ κόσμος νὰ ἔχει ἕνα μάτι
ὅπως οἱ πίνακες τοῦ μπρὰκ
τὸ μάτι ποὺ δὲν φαίνεται
εἶναι μιὰ αἴσθηση ὅτι σ’ ἀγγίζω κρυφὰ
(τὸ μάτι ποὺ φαίνεται εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τῶν πραγμάτων)
εἶναι ἕνας ἄνθρωπος μόνος
εἶναι ἕνας τόπος ἔρημος
εἶναι μιὰ πέτρα ποὺ τῆς λείπει τὸ νόημα
θὰ ἤθελε κάποιος νὰ τὴν πάρει στὰ χέρια
νὰ τὴ νανουρίσει σὰν νά ’ναι μωρὸ
νὰ τὴν τρίψει σὰν νά ’ναι ἄμμος
νὰ καθαρίσει ἐπιτέλους τὴ βία ἀπ’ τὸ αἷμα
θυμᾶται πὼς ἦταν τὰ χρόνια ποὺ ἔζησε
σφηνωμένη στὸν τοῖχο τοῦ σπιτιοῦ μας
θυμᾶται τὴν ἀνατομία τοῦ μυαλοῦ τοῦ Κάιν
ὅπως καὶ νά ’χει –
διστάζει πολὺ νὰ ἐπιστρέψει στοὺς ἀνθρώπους
ἀπεχθάνεται τὴ βία
εἶναι νωρὶς ἀκόμη μέσα στὴν κυψέλη
εἶναι νωρὶς ἀκόμη μέσα στὴν κυψέλη
