Στο βιβλίο Άνθρωποι που γνώρισα, ο Τίτος Πατρίκιος επιστρέφει σε είκοσι τρία πρόσωπα που συνάντησε στη διαδρομή της ζωής του – ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων, που ο καθένας άφησε το δικό του αποτύπωμα.
Μέσα από προσωπικές αναμνήσεις και μικρές ιστορίες ζωντανεύουν όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και οι ταραγμένοι καιροί που τους διαμόρφωσαν: Κατοχή, Εμφύλιος, διώξεις, πολιτικές συγκρούσεις, κοινωνικές ανατροπές. Μαζί τους αναδύονται οι ιδέες, οι προσδοκίες και οι διαψεύσεις που σημάδεψαν μιαν ολόκληρη εποχή, ενώ η παρουσία νεότερων καλλιτεχνών και διανοουμένων ανοίγει έναν διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές δημιουργών.
Με τη φυσικότητα του προφορικού λόγου και τη λοξή, διεισδυτική ματιά του, ο Πατρίκιος φωτίζει πλευρές της Ιστορίας που συχνά μένουν αθέατες. Πλάι στα μεγάλα γεγονότα, μικρές στιγμές της καθημερινότητας αποκτούν απρόσμενο βάθος και γίνονται φορείς μνήμης.
Κάπως έτσι, πίσω από τις είκοσι τρεις ιστορίες προβάλλει αθόρυβα η εικοστή τέταρτη: η ίδια η ζωή του Τίτου Πατρίκιου. Ένα ιδιότυπο αυτοβιογραφικό πορτρέτο, όπου το «εγώ» συναντά το «εμείς» και η ατομική μνήμη γίνεται καθρέφτης ενός ολόκληρου αιώνα.
Γιάννης Ν. Μπασκόζος
«Ο αγώνας ενάντια στη λησμονιά είναι αναγκαίος σε κάθε καιρό και σε κάθε συνθήκη».
