Οι Εκδόσεις Κίχλη σας προτείνουν πρόσφατους και παλαιότερους τίτλους από τον κατάλογό τους.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
και ΔΟΚΙΜΙΑ
«Δεν αιστάνθηκα ποτέ ότι είναι δική μου δουλειά να βρω την αλήθεια για τα φοβερά εκείνα χρόνια, εννοώ να βρω την ιστορική αλήθεια μέ-σα στη λογοτεχνία ή πολύ περισσότερο να απονείμω δικαιοσύνη. Μου αρκούσε και μου αρκεί η προσωπική εκδοχή, φτάνει να είναι ουσιαστική και με ειλικρίνεια ειπωμένη – κι αυτό είναι ένα είδος δι-καιοσύνης, λιγότερο απόλυτης, αλλά πιο πολύ ανθρώπινης (και φι-λάνθρωπης)».
Χριστόφορος Μηλιώνης, Απο-θέματα, 2017
Πρόκειται για ιστορίες ανάμνησης που έχουν ως έναυσμά τους ενθυμήματα από οικείους νεκρούς ή, γενικότερα, για ιστορίες ελεγειακές που αφορούν τη μοίρα ανθρώπων και ζώων. […] Η ερήμωση και το ξερίζωμα περνούν ως αισθήσεις ψυχικές σε όλα σχεδόν τα διηγήματα του Θησαυρού των αηδονιών. Ο παιδικός παράδεισος των αγροικιών στα πέριξ του προπολεμικού Πύργου, που καταστρέφεται με τον πόλεμο του ’40 και την παρουσία των Ιταλών («Η δεκαοχτούρα»), η γλυκόπικρη ανάμνηση της πρωτοχρο-νιάς στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του ’50 […]. Κυρίως όμως το τελευταίο τμήμα του βιβλίου, όπου ο Παπαδη-μητρακόπουλος έχει μαζέψει κάτω από τον τίτλο «Παιδαριώδεις ιστορίες» πέντε σύντομα πεζά, των δύο ή δυόμισι το πολύ σελίδων, στο σύνολό τους σχετικά με ζώα. Τουλάχιστον σε τρία από αυτά, «Ο χοίρος», «Το σκυλί» και «Το μουλάρι», και παρά την εξαιρετική τους συντομία, τα ζώα δεν αποτελούν απλές συμπληρώσεις της ανθρώ-πινης παρουσίας αλλά πρόσωπα στην κυριολεξία […]. Με το θάνατο και τη ζωή τους να μετράνε σαν θάνατος και ζωή ανθρώπων και όχι ζώων. Η σπαρακτική οξύτητα, η αίσθηση της απώλειας και της ορ-φάνιας που υπάρχει σ’ αυτά τα λιλιπούτεια πεζά –κτερίσματα κι αυτά με μια έννοια– νομίζω πως είναι δοσμένη απαράμιλλα.
Αλέξης Ζήρας, «Σύγχρονα κτερίσματα», περ. Διαβάζω, τχ. 505, Μάρτιος 2010, σ. 34-35.
Η Μαργαρίτα Ιορδανίδη είναι υπάλληλος σε διαφημιστικό γραφείο, σύζυγος λογιστή και μητέρα δύο παιδιών στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90, πριν από την οικονομική κρίση και με τους οικονομικούς μετανάστες να έχουν μόλις έλθει από την Αλβανία.
Ένα όνομα δεν είναι ωστόσο παρά ένα προσωπείο. Ποια είναι στ’ αλήθεια η Μαργαρίτα;
Αυτή είναι η παράδοξη ιστορία της. Μια ιστορία για το αίνιγμα της ταυτότητας πίσω από το πρόσωπο.
Η θερμοκρασία ανεβαίνει, οι πάγοι λιώνουν, οι ωκεανοί διαστέλλον-ται. Τεράστιες ποσότητες υδάτων κατακλύζουν την ξηρά, ολόκληρες πολιτείες καταποντίζονται. Ο ήρωας του βιβλίου, σαν άλλος Νώε, επιβιώνει εξήντα περίπου μέρες, αφού έρχεται αντιμέτωπος με ποικίλα πρακτικά, υπαρξιακά και ηθικά ζητήματα. Στην Κιβωτό του, εκτός από τον σκύλο τουτον Παρασκευά, τον συντροφεύουν συγγραφείς, στοχαστές και καλλιτέχνες – η μνήμη ενός ολόκληρου πολιτισμού, που παραμένει ζωντανός μέσα από τις αφηγήσεις του.
Ο Νώε, οικολογική αλλά και πολιτική δυστοπία, μιλά για κάτι που είναι ήδη παρόν.
Θέμα μου και πάλι ο χρόνος. Η γραφή με βοηθάει να καταλάβω καλύτερα τη ζωή, με όλες τις αποχρώσεις και τις αντιφάσεις της, τόσο τη δική μου όσο και των άλλων.
Η ματιά μου εστιάζει στο διαφορετικό ή στο πρωτότυπο αλλά και στην κοινοτοπία, απ᾽ όπου μπορεί να αντλήσει κανείς τη σοφία της καθημερινότητας. Η διάθεση, και κατ’ επέκταση η οπτική μου γωνία, παραμένει νηφάλια, εξεταστική, ειρωνική, χιουμοριστική και κάποτε ερωτοτροπεί με τον αφορισμό αλλά και με το ανέκδοτο.
Από τα σχολικά χρόνια της δεκαετίας του ’80 ως τον εμφύλιο στη Βοσνία το ’90 και την Αθήνα των αρχών του 2000 ο Θοδωρής ψηλαφεί το οικογενειακό τραύμα: την ηχηρή απουσία του πατέρα, τη μεταμόρφωση του μεγαλύτερου αδερφού του Νίκου σε Νικηφόρο, το βουβό πένθος της μητέρας. Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον όπου οι ερωτήσεις ποτέ δεν τίθενται και οι απαντήσεις ποτέ δεν δίνονται.
Μια νουβέλα για τη δύσκολη ενηλικίωση δύο αδερφών και τους ακατάλυτους δεσμούς του αίματος με φόντο την ηχώ ενός πολέμου που δεν λέει να σβήσει.
Έντονα πάθη και ακραία αισθήματα –έρωτας, ζήλια, θλίψη, τάση για αυτοκτονία– διασταυρώνονται, στο μυθιστόρημα της Αγγέλας Καστρινάκη, με μια προσπάθεια κατανόησης του εαυτού και των άλλων μέσα από τη λογική ανάλυση. Σχέσεις στήνονται και σχέσεις διαλύονται. Πρόσωπα διεκδικούν την ευτυχία τους και άλλα προσπαθούν να αντέξουν τις διαψεύσεις. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες και στις πιο τακτοποιημένες ζωές. Κάποια στιγμή κυριαρχεί ο δαίμονας του έρωτα και της ανατροπής κι άλλοτε πάλι ξεπροβάλλει ο δαίμονας της ειρωνείας, αυτός που μας κάνει να βλέπουμε και την κωμική όψη των πραγμάτων σχετικοποιώντας όλα τα αισθήματα.
Ένα μυθιστόρημα που σκέπτεται για τις ανθρώπινες σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα σκέπτεται και για το ίδιο το μυθιστόρημα. Η Αγγέλα Καστρινάκη συνομιλεί με προηγούμενα έργα που έχουν ως θέμα τους την «απιστία» (τις Εκλεκτικές συγγένειες του Γκαίτε, τις Αναμνήσεις της Πηνελόπης Δέλτα κ.ά.) και δείχνει πως κάτι μένει ίδιο και κάτι έχει αλλάξει στην εποχή μας.
Συγκινητικό αλλά και με υποδόριο χιούμορ, το μυθιστόρημα της Καστρινάκη επιδιώκει να φτάσει στον βυθό των αισθημάτων και να τα εκφράσει με μια γλώσσα ταυτόχρονα δροσερή και καλλιεργημένη.
Κάθε έργο τέχνης εμπεριέχει ένα αίτημα ακύρωσης του χρόνου: γράφοντας, ζωγραφίζοντας, σκαλίζοντας το μάρμαρο, ο καλλιτέχνης προσπαθεί να νικήσει τον χρόνο, να φτιάξει κάτι ες αεί. Εδώ, ο συγγραφέας επιχειρεί να δείξει με τρόπο απλό και χειροπιαστό το πώς κάποιοι ποιητές στήνουν έναν ολότελα καινούριο κόσμο, πιο πραγματικό από τον πραγματικό, πώς τον απεικονίζουν και πώς ταυτόχρονα οδηγούν το μάτι του αναγνώστη να διακρίνει διά γυμνού οφθαλμού και τα μη ορατά. Γιατί τα ποιήματα δεν γράφονται, βέβαια, με ιδέες, αλλά ούτε και με λέξεις· γράφονται με εικόνες.
Σύντομα δοκίμια, που δεν απαιτούν ιδιαίτερες γνώσεις· απλώς κά-ποια προσοχή και ενίοτε διάβασμα του ποιητικού κειμένου «με το μολύβι στο χέρι». Τα κεφάλαια του τόμου: «Διονύσιος Σολωμός. Η πρώτη γραφή του “Λάμπρου”», «Αλέξανδρος Μάτσας. Η πάλη της ποίησης με τον χρόνο», «Μανόλης Αναγνωστάκης. Διαβάζοντας ποιήματα, Αναγνώστες του Αναγνωστάκη, Σαν τα παλιά τα γυάλινα ρολόγια…», «Τίτος Πατρίκιος. Ενώπιος ενωπίω, Λυσιμελείς σκέψεις για την πολιτική και για τον έρωτα», «Γιώργης Μανουσάκης. Οι δυσκολίες της κατανοητής ποίησης, Τοπίο μυστικό», «Αργύρης Χιόνης», «Διονύσης Σαββόπουλος. “Φύσα, θάλασσα πλατιά”, “Μακρύ ζεϊμπέ-κικο για τον Νίκο”» και, τέλος, «Η ανθολογία Χαμηλή φωνή».
Στο βιβλίο Μικρές ιστορίες για την Ευρώπη φιλοξενούνται δοκίμια γύρω από το θέμα της ευρωπαϊκής ταυτότητας και την ιδέα της οικο-νομικής και πολιτικής συνεργασίας των λαών της Ευρώπης ανά τους αιώνες. Η διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής αυτοσυνείδησης και το όραμα για τη σύγκλιση γνώρισαν πολλές διακυμάνσεις, περνώντας από περιόδους συναινέσεων και ειρηνικής συνύπαρξης σε περιό-δους με έντονες αντιπαλότητες και δραματικές συγκρούσεις, ενώ στις μέρες μας έχουν λάβει τη μορφή μιας συνειδητής προσπάθειας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Συνδυάζοντας τη γνώση επιστημονικών πεδίων όπως η οικονομία με την αγάπη του για την Ιστορία και τα ταξίδια, ο Παναγιώτης Κορλίρας συνθέτει ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό της ευρωπαϊκής ιστορίας. Χάρη στην ελευθερία και την τόλμη του δοκιμιακού λόγου, μας προσφέρει ένα γοητευτικό βιβλίο, που απευθύνεται σε όλους τους αναγνώστες.
Ανακαλύψτε τις υπόλοιπες προτάσεις των εκδόσεων Κίχλη:
II. Ξένη Πεζογραγραφία
III. Ποίηση
IV. Βιβλία με διαχρονική αξία
