Άρνο Σμιτ, «Μαύροι καθρέφτες» (σελ. 11-17)
Όπως πάντα : τα κενά καβούκια των σπιτιών. Οι ατομικές βόμβες και τα βακτήρια έκαναν καλά τη δουλειά τους. Μηχανικά, ασταμάτητα πίεζαν τα δάχτυλά μου το δυναμό του φακού. Ένας νεκρός σε μια κάμαρα : η μπόχα του είχε ισχύ δώδεκα αντρών : ε, έστω και μετά θάνατον Ζήγκφρηντ (σπάνιο, πάντως, ότι μύριζε ακόμη· τόσος […]








