Κριστιάν Μπομπέν – Ο σχοινοβάτης
Μετάφραση: Φοίβος Ι. Πιομπίνος – Béatrice Connolly
Σχέδια: Εύη Τσακνιά
ΤΗΝ πρώτη φορὰ ποὺ συνάντησα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ κεφάλι ἀλόγου δὲν εἶχα καθόλου ζάχαρη πάνω μου.
Ἦταν χειμώνας. Περπατοῦσα σ’ ἕναν ἐξοχικὸ δρόμο. Ἔκανα συχνὰ αὐτὸν τὸν περίπατο, πάντοτε στὸ ἴδιο μέρος. Ἡ γῆ, ὅπως κι ὁ οὐρανός, εἶναι ἄφθαρτη. Πάντοτε κάτι καινούργιο, πάντοτε μιὰ ἔκπληξη σὲ περιμένει. Λεπτὴ κρούστα πάγου σκέπαζε τὰ χαντάκια. Πότε πότε ἔριχνα μιὰ πέτρα στὸν πάγο. Μοῦ ἄρεσε νὰ τὸν βλέπω νὰ ραγίζει χωρὶς νὰ σπάει. Οἱ πέτρες μπήγονταν μέσα του σὰν διαμάντια ποὺ πιάστηκαν σὲ ἱστὸ ἀράχνης. Ἔτσι περνοῦσα τὸν καιρό μου, μὲ τὸ κεφάλι σκυμμένο πάνω ἀπὸ τὶς πέτρες, πάνω ἀπὸ τὸν πάγο καὶ πάνω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ποὺ καθρεφτιζόταν στὸν πάγο.
[…]
Περπατοῦσε πέρα στὸ λιβάδι, βαρὺς καὶ σκεφτικός. Δὲν τόλμησα νὰ τὸν ἐνοχλήσω. Ἑτοιμαζόμουν νὰ συνεχίσω τὸ δρόμο μου, ὅταν ὁ θόρυβος τῶν βημάτων μου στὸ κρυσταλλιασμένο ἔδαφος τράβηξε τὴν προσοχή του. Ἦρθε τροχάζοντας πρὸς τὸν ξύλινο φράχτη ποὺ ἔφτανε τὰ πενήντα ἑκατοστὰ ὕψος. Φοροῦσε μαῦρο τζὶν καὶ ἄσπρο πουκάμισο. Ἡ χαίτη του κυμάτιζε ὄμορφα στὸ σβέρκο του ὅταν ἔγερνε τὸ κεφάλι. Τὰ μάτια του ἦταν μεγάλα καὶ σκοῦρα σὰν δυὸ γινωμένα δαμάσκηνα. Ἡ φιλία ἔρχεται μὲ πολὺ μικρὰ πράγματα. Ἔκανα φίλο τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ κεφάλι ἀλόγου ἀντικρίζοντας τὴ μαβιὰ νύχτα τῶν γαλήνιων ματιῶν του.
Χαίρομαι ποὺ σᾶς βλέπω, εἶπα ἀντικρίζοντάς τον ὁλομόναχο, μέσα στὸ λιβάδι του. Θὰ σᾶς ἔλεγα κι ἐγὼ τὸ ἴδιο, μοῦ ἀποκρίθηκε τινάζοντας τὴ χαίτη του στὸν ἀέρα. Καὶ γελάσαμε μαζὶ γιὰ τὴ φιλία μας ποὺ ἄρχιζε νὰ γεννιέται. Ἢ μᾶλλον ἐγὼ γέλασα κι αὐτὸς χλιμίντρισε. Ἦταν ἤδη πολὺ ἀργά. Στὶς τσέπες μου εἶχα μονάχα λίγο καπνό. Τοῦ εἶπα ὅτι θὰ ἐρχόμουν ξανὰ τὴν ἑπομένη μὲ λίγους κύβους ζάχαρη. Χαμογέλασε. Ὅπως νομίζετε. Ξέρετε ποῦ νὰ μὲ βρεῖτε, δὲν τὸ κουνάω ποτὲ ἀπ’ τὸ λιβάδι. Ὅσο γιὰ τὴ ζάχαρη, μὴ σᾶς ἀπασχολεῖ, δὲν μ’ ἀρέσει. Μόνο τὰ μῆλα μ’ ἀρέσουν.
[…]
Πρὶν ἐγκατασταθῶ σ’ αὐτὸ τὸ λιβάδι, δούλευα σ’ ἕνα τσίρκο. Ἔκανα ἕνα ἀκροβατικὸ νούμερο μαζὶ μὲ μιὰ φίλη μου, μιὰ γυναίκα μὲ κεφάλι φοράδας. Κάθε βράδυ, κάναμε ἕναν μικρὸ περίπατο σ’ ἕνα συρματόσχοινο ἑφτὰ μέτρα πάνω ἀπὸ τὸ ἔδαφος. Ἡ φίλη μου ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴ μία ἄκρη κι ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἔπρεπε νὰ συναντιόμαστε στὴ μέση, νὰ φιλιόμαστε κι ἔπειτα νὰ ἐπιστρέφουμε στὴν κούρνια μας, περπατώντας πάνω στὰ χέρια αὐτὴ τὴ φορά. Δέκα χρόνια χωρὶς οὔτε μία φορὰ νὰ πέσουμε. Ἔπειτα κάτι συνέβη. Κάτι τὸ ἀσήμαντο στὴν ἀρχή. Ἡ φίλη μου παραπονέθηκε ὅτι τῆς πονοῦσε ἡ πλάτη. Σκέφτηκε νὰ συμβουλευθεῖ ἕναν γιατρό, ἀλλὰ ὅλα ἔγιναν ταχύτατα. Ἐμφανίστηκαν δυὸ καρούμπαλα ποὺ μέσα σὲ μιὰ νύχτα ἔγιναν δυὸ φτεροῦγες. Οἱ θεατὲς τὸ ἐκτίμησαν σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ σκηνοθετικὸ εὕρημα. Ἰδιαίτερα χάρηκαν τὰ παιδιά. Γι’ αὐτά, τίποτα τὸ ἀδύνατον. Ἕνα σῶμα νεαρῆς γυναίκας, ἕνα κεφάλι φοράδας, δυὸ μπλὲ φτεροῦγες ἀνάμεσα στοὺς ὤμους, τίποτα δὲν τὰ ξαφνιάζει. Ὑπῆρχε μιὰ τρύπα στὴν τέντα· τὴν προηγούμενη μέρα, μιὰ θύελλα ταλαιπώρησε τὸ πανί. Τὸ χαλάζι τὸ ἔσκισε. Ἀπὸ τὴν τρύπα περνοῦσε λίγος ἀέρας. Τίποτα τὸ ἐνοχλητικό, ἡ παράσταση δὲν ματαιώθηκε. Ἀρχίσαμε τὸ νούμερό μας. Ἀφοῦ διασχίσαμε, ἐκείνη κι ἐγώ, τὸ μισὸ σχοινί, φιληθήκαμε, ἴσως λίγο πιὸ ἔντονα ἀπ’ ὅ,τι συνήθως· ὕστερα ἡ φίλη μου τίναξε τὶς φτεροῦγες της καί, σ’ ἕνα δευτερόλεπτο, πέταξε μέσα ἀπὸ τὴν τρύπα τῆς τέντας. Τὰ χειροκροτήματα κράτησαν μία ὥρα. Δὲν τὴν ξανάδα ποτέ.
Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς συζήτησης, ὁ φίλος μου μὲ τὸ κεφάλι ἀλόγου κοίταξε πάνω ἀπὸ τὸν ἀριστερό μου ὦμο, σὰν κάτι τὸ συναρπαστικὸ νὰ συνέβαινε ξαφνικὰ στὸν οὐρανό. Στράφηκα νὰ δῶ. Δὲν ὑπῆρχε τίποτα. Ἐκεῖνος ἐπωφελήθηκε γιὰ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἕνα λεπτὸ στὸ βάθος τοῦ λιβαδιοῦ. Ὅταν ἐπέστρεψε στὸ φράχτη, εἶδα ἀπὸ ἕναν ὠκεανὸ καὶ στὰ δυό του μάτια. Καμώθηκα πὼς δὲν πρόσεξα τίποτα.
