ΣΧΕΔΙΑΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ καταγράφω τα πολλαπλά σενάρια της φαντασίας για κάτι που πρόκειται να γίνει. Όσο είμαστε στην αρχή, υπάρχει η ελευθερία της δοκιμής – διαφορετικές εκδοχές οδηγούν σε διαφορετικές πορείες. Σταδιακά όμως καλούμαστε να επιλέξουμε.
Αν το σχέδιο προορίζεται για κήπο, τότε όλα γίνονται ακόμα πιο ρευστά. Η πρώτη ύλη αλλάζει χρώμα και πρόσωπα, γίνεται σώμα που ανθίζει και ερημώνει στο κύμα εναλλασσόμενων εποχών. Κήπος βυθός, κήπος ανάμνηση, κήπος σπίτι· στην άμμο ή στα σύννεφα. Οι επισκέπτες του, λέξεις πουλιά, απομονώνουν το βλέμμα σε μια καταιγιστική θάλασσα ζωής.
Πόσο να καθόρισε το αρχικό σχέδιο, την παλλόμενη μορφή του κήπου;
Α.Κ.
Μικρὲς ἀνάσες
Κολυμπάω σὲ κρύο καὶ θαμπὸ νερό.
Θρυμματισμένα ἐχινόδερμα παντοῦ
νεκρὰ ὄστρακα σκορπισμένα ἀνάμεσα
σὲ κομμάτια ξύλο·
σπασμένο σκαρὶ κι ἐγὼ
ἐπιπλέω.
Ποιά δύναμη θὰ μποροῦσε νὰ ἑνώσει
τὸ ὑγρὸ κατοπτρικὸ σύνορο;
Σὰν σὲ καθρέφτη κοιτάζω ἀπέναντι·
αἰχμηρὸ θηρίο αἰωρεῖται, στιβαρὸ καὶ ἀκίνητο
τεμαχίζοντας σὲ μικρὲς ἀνάσες
τὸν ἀέρα.
Τὸ παρακολουθῶ ἐμμονικά –
ἑτοιμάζεται νὰ βουτήξει
διάφανα νήματα τὸ συγκρατοῦν γιατὶ
ἂν
τελικὰ πέσει
ἀπὸ τὴ θάλασσα θὰ μείνει μόνο τὸ ἁλάτι
ξερὸ νὰ λαμπυρίζει στὰ βράχια
τσουχτερὸ καὶ κατακόκκινο τὰ ἀπογεύματα.
Καὶ οὔτε ψάρια, οὔτε φύκια, οὔτε τίποτα
ποὺ νὰ θυμίζει
τὴν παιδικὴ ἡλικία ὅσων ἔτυχε
νὰ γεννηθοῦν ἐδῶ.
Τὰ λιμάνια ἐντέλει καταργήθηκαν.
Θὰ συνηθίσουν τὰ γυμνὰ πέλματα τὸ ἔδαφος;
Καὶ τὸ ἁλάτι γιὰ πόσο ἀκόμα θὰ καίει
τὸ ἀφυδατωμένο δέρμα;
Ἡ ἀταξία βασιλεύει
σ’ αὐτὸν τὸν ἄλλοτε
ὑδάτινο τόπο.
Τὸ ἐνδιάμεσο ὅριο
ἔγινε καπνός.
Τουλάχιστον, σώθηκε τὸ νερό.
Παράλληλη πτήση
Ἀγγίζω τὴν ἀστραπὴ
διακρίνω μπροστά μου
τὸ πορτοκαλὶ ὅριο τοῦ ἥλιου.
Ἡ ἐπιστροφή μου στὴν ἐπίγεια
τρυφερή μας μάχη πλησιάζει.
Τὸ φτερὸ κρύβει τὴν πηγὴ τοῦ φωτεινοῦ ὁρίζοντα·
πρέπει νὰ σκύβω ἢ
ὅταν κουραστῶ
νὰ ἀφεθῶ στὴ φαντασία.
Μοῦ ζητᾶς νὰ μεταφέρω μήνυμα πολέμου.
Ὅσο πιὸ ἔντονο τὸ δικό μας φῶς
τόσο πιὸ τίποτα τὸ ἔξω.
Τί παράδοξο ἡ δική μας ἱστορία
νὰ ἀνθίζει
στὰ χαλάσματα μιᾶς καταστροφῆς.
Ἡ ἀστραπὴ πῆρε τὴν πρώτη ὄψη τῆς Ἀθήνας·
λαμπυρίζει σὲ εὐθεῖες καὶ καμπύλες
ἑστίες φωτιᾶς, μοιρασμένες
σὲ ἕνα γιγαντιαῖο πληγωμένο σῶμα.
Οἱ πόλεις
χωρὶς ὄνομα περιφέρονται
στὴν ἀσάφεια τῆς νύχτας
κι ἐμεῖς ἀπὸ πάνω τους
ἄδεια δοχεῖα, ἐπιβάτες
μὲ ἄκαμπτα μηχανικὰ φτερά.
Ἑλίχρυσος
[γιὰ τὸ νησὶ τῆς Λ.]
εἶναι κλεισμένη, μαθαίνω
στὸ δωμάτιό της
Ἐλάχιστη κουκκίδα τὸ βλέμμα της
ἀγκαλιάζει τὸ κρεβάτι
κρέμεται ἀπ’ τὰ σεντόνια
τυλίγει τὴν κουβέρτα.
Ὁ διάδρομος πρὸς τὸ δωμάτιό της
ἐπαναλαμβάνεται ἀέναα στὸν χῶρο –
μὲ ἀκολουθεῖ.
Ἡ μισάνοιχτη πόρτα προδίδει
ἕνα ξεχειλισμένο
ποτάμι σεμπρεβίβα
Ἀνοίγω λίγο ἀκόμα τὴν πόρτα –
ἡ χρυσαφένια ροὴ πηγάζει
ἀπ’ τὸ ἀπόκρημνο κρεβάτι της.
Ἡ ὕπαιθρος τοῦ δωματίου ἀναπνέει.
Ἀφυδατωμένα πέταλα·
αἰθέριο ἔλαιο οἱ σταγόνες τους
καταπραΰνουν
ρωγμὲς καὶ φαράγγια.
Καθὼς τὴν βλέπω, γίνεται μικροσκοπική.
Τρέχει στὸ ἄγονο νησὶ τοῦ κρεβατιοῦ
κατεβαίνει ὁλοταχῶς τὸν βράχο.
Ἂν καὶ ξυπόλυτη, δὲν φαίνεται νὰ τὴν ἐνοχλεῖ
ἡ κοφτερὴ γῆ.
Στὰ μαλλιά της μπλέκονται λουλούδια
αὐτὰ τὰ ἄγρια καὶ κατὰ βάθος ξερὰ
τὰ μάταια ὀνομαζόμενα
ἀμάραντα.
Πῶς καταφέρνεις
καὶ μετατρέπεις τὸ αἰχμηρὸ βραχῶδες ἔδαφος
σὲ λιβάδι χλόης
θέλω νὰ φωνάξω μὲ ἀπορία.
Μεγεθύνεται ξανὰ
καταλαμβάνει περισσότερο χῶρο
ἀπ’ ὅσο τὴν θυμᾶμαι.
Ἀνθάκια ἑλίχρυσου ἐμφανίζονται στὸ σῶμα της
ξεπετάγονται κίτρινα καὶ στρογγυλὰ
στοὺς μηρούς, στὴν κοιλιά, στὸ στῆθος.
Θὰ μπῆκε ἀπὸ τὸ ἀνοιχτὸ παράθυρο ὁ σπόρος
βρῆκε φιλόξενη φωλιὰ
καὶ φύτρωσε.
Ἀνάμεσα
(χαραγμένη τομὴ)
τὸ μονοπάτι τῆς παράδοξης χλόης·
καστανὴ καὶ ἀγέρωχη
καλύπτει ἁπαλὰ
τὸ ξαπλωμένο κέλυφος τῆς πέτρας.
Πρὶν κλείσω τὴν πόρτα
διακρίνω
παράκτια πουλιά.
Πετᾶνε κυκλικὰ
πάνω ἀπὸ τὶς κορυφὲς τοῦ νησιοῦ της·
προσπαθοῦν
μᾶλλον τρυφερὰ
σὰν παράκληση νὰ
τὴν ξυπνήσουν.
Eξώφυλλο: Μαΐτα Χατζηιωαννίδου
